نازنینم

ای عشق ای ترانه ، سرچشمه فسانه ، دریای بی کرانه

نابود شد تلف شد ، پاشیده شد روانم ، از درد بیکرانم

کر کرده گوش افلاک ، فریاد استخوانم ، از سوزش نهانم

کجا فرار کرده ، چرا فرار کرده مهربانم مهربانم

خراب گشته لانه ، ویران گشته خانه ، نمانده هیچ دیگر

از خانه امیدم ، کرانه تا کرانه ، جز چنگ بی ترانه

جز ناله شبانه ، که گریه میکند زار ، از جور این زمانه

ای قلب بی قرارم ، ای صاحب اختیارم ، پرواز کن زلانه

ببین کجاست یارم ، ببین کجاست مُردم ، از بسکه رنج بردم

هر جا که رفته بودیم ، هر جا که گشته بودیم ، هرجا نشسته بودیم

شب تا سحر خدایا ، رنگ از رخم پریده ، خوناب دل بدیده

حیران و واله گشتم ، آنجا که شرط الفت ،با عشق بسته بودیم

تصویر او به دستم ، شب تا سحر نشستم ، با ناله های مستم

سکوت تار شب را ، بر هم زدم شکستم ، فریاد زدم ای وای

ای آسمان آبی ، بادی بده جوابی ، به ناله های عشقم

به شیون سرشکم ، ای آسمان آبی ، مگر هنوز خوابی

زدم به دست حسرت صد بار بر جبینم

صد بار دست حسرت کوبید بر زمینم

این ماتم نهانی ، این مرگ ناگهانی ، در عالم جوانی ، بر باد داد بر باد

ایمان و عقل و دینم ، ای عشق آسمانی ، ای شور زندگانی

کجا به خواب رفته ، کجا به خواب رفته ، نازنیم