گولی سوور

ئاخر هه ناسه ی گولی سووره دیٌ به چاوما

کویٌر بیٌ چاوانم که مه رگیم دی به چاوما

په پووله ی رووحم که به ئه وینی سووتا

ده نگم به په نجه ی تاره وه ده ی نالاٌند

به گویٌچکه ی شه وان ، هه ر داد به جیٌ ما

له دلٌی ئه و شه وا ، که ئه ستیٌره ی خوٌ شه ویستیم ده رکه وت

زه وی بوو به گوٌری عه شقت

من و گولٌی سوور

په پووله و گوٌرانی

به ده نگی زنجیره وه

،به گویٌچکه ی شه وا

تاریکی مان ئه خویٌنده وه

خه ییامی هه ژارانه

بێهووده‌یه‌ بیر و خه‌م، دڵت خۆش که‌ برا
پرسیار نه‌کرا، به‌شت درا هه‌رچی درا
تۆ هێشته‌ نه‌هاتوویه‌ جیهان ڕۆژی به‌رێ

ئه‌و ڕۆژه‌ ده‌بوو بچیته‌ ده‌ر، دیاری کرا

به‌س هه‌ڵ بخولێ به‌ ده‌وری پیس و پاکا
تا که‌نگێ به‌ شوین هه‌موو خراپ و چاکا
گه‌ر زه‌مزه‌می، یان دای بنێ ئاوی ژیانی
ناچاری ده‌بێ ڕۆچی به‌ سینه‌ی خاکا

ئه‌و ڕۆژه‌ خودا سانی گیانی ڕانا
ده‌یزانی به‌ کرده‌وه‌م، خودایه‌ و زانا
هه‌ر خۆیه‌تی دایناوه‌ هه‌ڵه‌ و سه‌رپێچم
سووتانی جه‌هه‌نده‌می له‌به‌رچی دانا!؟

گێژی له‌ خه‌یاڵات و گله‌ی به‌ختی ڕه‌شت
ڕابوێره‌ هه‌تا به‌ جارێ نه‌بڕاوه‌ به‌شت
ده‌س بگره‌ به‌ به‌ندی سه‌ر و پرچی جوانێک
تا هه‌ڵنه‌وشێنراوه‌ هه‌موو به‌ندی له‌شت

بۆ گۆزه‌ کڕین ده‌چوومه‌ لای گۆزه‌ که‌رێک
سه‌د گۆزه‌ به‌من پێکه‌نی! هه‌ر یه‌ک له‌ به‌رێک
ئێمه‌ی وه‌کی خۆت ده‌به‌ی! سبه‌ینێ خۆشت
وه‌ک ئێمه‌ ده‌بی به‌ گۆزه ‌، لای بێخه‌به‌رێک

ڕابوێره‌ به‌ سه‌ربه‌رزی به‌ نان و ئاوێک
سه‌ر دامه‌نه‌وێنه‌ بۆ هه‌موو ناپیاوێک
له‌م ژینه‌ که‌ هه‌ر ده‌مێکه‌ دێت و ده‌ڕوا
مه‌ردایه‌تی مه‌فرۆشه‌ له‌ پێناو تاوێک

گۆزێک له‌ ده‌سم شکابوو ، ئه‌و گریا بۆم
خه‌م دات نه‌گرێ منیش یه‌کێکی وه‌ک تۆم
زۆر جار منیش وه‌کو تۆ گۆزه‌م ده‌شکاند
تۆش ڕۆژێ ده‌بی به‌ گۆزه‌ ده‌شکێی وه‌ک خۆم

ده‌م بینی که‌ خه‌مبار و کز و داماوم
وا بیر مه‌که‌وه‌ له‌ مه‌رگ و که‌س ترساوم
مردن که‌ له‌ ڕێمه‌ ، هه‌ر ده‌بێ ، ناترسم
ژاکاوی ئه‌وه‌م به‌ ئاره‌زوو نه‌ژیاوم

هات و چوو به‌ بێهووده‌ مناڵی و جوانیم
پیر بووم و به‌ بێ داخه‌که‌م و خۆزیا نیم
شاگردی زه‌مانه‌ بووم و زۆریش چه‌وسام
وه‌ستام له‌ هه‌موو کار و له‌ هیچ وه‌ستا نیم

وه‌ بزانه‌ جیهان به‌ ئاره‌زووی تۆ ده‌گه‌ڕێ
ئه‌م چه‌رخ و خوله‌ی هه‌مووی به‌ فووی تۆ ده‌گه‌ڕێ
وه‌بزانه‌ که‌ سه‌د ساڵێ ژیاوی ، پاشان چی؟
مه‌رگێکه‌ له‌ سه‌ر ڕێگه‌ له‌ دووی تۆ ده‌گه‌ڕێ

جوانی به‌ په‌له‌ و به‌بێ نه‌وه‌ستان ڕۆیی
ڕۆژگاری ژیان وه‌ک شه‌وی مه‌ستان ڕۆیی
ئه‌م ژینه‌ که‌ هه‌ر ده‌مێکی دنیای دێنا
داخم که‌ به‌بێهووده‌ له‌ ده‌ستمان ڕۆیی

تا باخی گوڵی به‌خت و جوانیت له‌به‌ره
‌ سه‌رخۆش به ‌، دڵت خۆش که ‌، چ وه‌ختی که‌سه‌ره‌ ؟
ئه‌و ڕۆژێ له‌ ده‌س ده‌چێ وه‌گیر نایه‌ته‌وه‌
چه‌پ گه‌ردی زه‌مانه‌ دوژمنی قه‌سته‌سه‌ره

دنیا

این دنیا محنتکده ایست برای انسانها

هر کسی غمی دارد

ولی با دیدن غم دیگران غم خود را از یاد می برد

گروهی شادند و شادمان

گروهی افسرده و ملول

نه این پایدار می ماند و نه آن

دنیا سرای باقی نیست

سرای فانی است ای مسافر

نه از غمهایش غمگین باش

نه از شادیهایش شادمان

چرا که هر دو درگذرند

نه با ماتم خود رنجهایت را ابدی بدان

نه شادیهایت را جاودان

این دنیا سرای غم و محنت است

ئه گه ر

ئه‌گه‌ر

هه‌موو سه‌ری ساڵێک، په‌ڕه‌کانی ته‌مه‌نم هه‌ڵده‌ده‌مه‌وه‌. ئه‌گه‌ر هیوام که‌می کردبوونیشانه‌ی پرسیار له‌سه‌ر سه‌رم داده‌نێم. ئه‌گه‌ر یادم، ئازیزترین ئازیزانمی تیا کاڵبووبێته‌وه‌ به‌ په‌نجه‌ی شیعری وه‌فا، سه‌رله‌نوێ تۆخی ده‌که‌مه‌وه‌. ئه‌گه‌ر قه‌ڵه‌مم باڵای کورتر بووبێ و باڵای وشه‌ی له‌خۆی کورتر، هه‌موو ڕۆژێک پێده‌نووسم: ئه‌ی قه‌ڵه‌م شه‌رم بتگرێ! به‌ڵام ئه‌ی ئه‌گه‌ر کوانووی خۆشه‌ویستیم ساردبووبێته‌وه‌ ڕوو له‌ کوێ که‌م؟ ئه‌وسا مه‌گه‌ر ناوێکی تر، له‌ ناوی هه‌موو شتێ بچێ ئینسان نه‌بێ دووباره‌ بۆ خۆم بدۆزمه‌وه‌.

بوٌ یادی بابی خوشه ویستم

لـــه هــه وارانـه ،کــــه وی من گــروگـــالٌی نــایه

تریـــقه ی خوٌش و چپه و ده نـگی زولٌالٌــی نـــایه

دلٌـــه که م، گه رچی ده سووتیٌ ده خه یالٌی ئـه ودا

دلٌـــی ئه و چووکه یه، گه وره ی ده خه یالٌی نــایه

به تــه مام سوٌزی شه مالٌ ده نگی که وم بوٌ بـیٌنیٌ

که مــه خابـن ئـه وه بــه یــنیٌکه شه مالٌـی نــــایه

جگــه ری کیٌــوه،دلٌــی غاری جـن و دیٌوه ئـــه وه

ره بــه نه و بـــوٌنی جــگه ر گـوٌشه له مالٌـی نــایه

قه له سابوونیٌ هه موو روٌژی ده خویٌنیٌت و به لٌام

ریٌـــبواری ژیـــکه لٌانــــه ی مـه هـه والٌــی نـــایه

لــــه وه تــا روٌیــــوه روونـــاکی نیــه مالٌـــی دلٌـم

چرکـــه ئه ژمیـــٌرم و هــه ر کاتــیٌ ویـسالٌی نـــایه

ته نیایی

هه ر من مام له چیای ته م و لیٌلٌ

له جیٌ راوگه ی به تالٌی خیٌلٌ

هاورییٌ کولیٌک په ژاره و خه م

ئاسوٌی دوور و هومیٌدی که م

هیوام وابوو

به هه شتیٌکم بو پیٌک بیٌنی

شه وان هه ستی

بیٌشکه ی ساوام بوٌ راژیٌنی

یاران روٌیین من مامه وه

به پوٌلوی مه ینه ت توامه وه

گه رده لوولی ریٌبازی ژین

ونی کرد به هاری ره نگین

هیوام وابوو له ئامیٌزی خوشه ویستم

ده نگی ناسکی تریقه ی ساوایه ک ببیستم

دلٌم ته نگه،له شم سه رده،غه مم زوره ،روخم زه رده

ریٌبواریٌکی ماندوو دلٌم

ئامانج دوورو بیٌ مه نزلٌم

به ته نیایی له داویٌنی که ژی ئاوات

چاوه ریٌی نه وبه هاریٌکم به لٌام هه یهات

له نیٌو شه وگاری ته نیایی

له چوٌلی ،دوور له ئاوایی

که ته م به سه ر چیا ده کشیٌ

ده لیٌی ده ستیٌک دلٌم ده کوشیٌ

به خوٌم ده لیٌم

ناسکه په نجه ی ساریٌژگه ری برینم کوا

تریفه ی مانگه زیٌوینه ی ئه وینم کوا

ئه ی هاورازی ژینی تالٌم

بووکه زیٌرینه ی خه یالٌم

سه رچاوه ی خه ونی روٌیاییم

هاوالٌی کاتی ته نیاییم

ژیان بی تو له لام باریٌکی سه نگینه

لاشه ی سه ردم

ژیله مٌویه کی بیٌ تینه

ئاویٌنه ی ئاواتی دیٌرین

مینای ئامانجیٌکی زیٌرین

له ژیٌر باری بیٌ هیوایی

چرژی دا به ئه سپایی

ئاوات له لام وه کوو خه ونیٌکی ئالٌوزه

کاتی لاویم زستانیٌکی بیٌ نه وروزه

نازنینم

ای عشق ای ترانه ، سرچشمه فسانه ، دریای بی کرانه

نابود شد تلف شد ، پاشیده شد روانم ، از درد بیکرانم

کر کرده گوش افلاک ، فریاد استخوانم ، از سوزش نهانم

کجا فرار کرده ، چرا فرار کرده مهربانم مهربانم

خراب گشته لانه ، ویران گشته خانه ، نمانده هیچ دیگر

از خانه امیدم ، کرانه تا کرانه ، جز چنگ بی ترانه

جز ناله شبانه ، که گریه میکند زار ، از جور این زمانه

ای قلب بی قرارم ، ای صاحب اختیارم ، پرواز کن زلانه

ببین کجاست یارم ، ببین کجاست مُردم ، از بسکه رنج بردم

هر جا که رفته بودیم ، هر جا که گشته بودیم ، هرجا نشسته بودیم

شب تا سحر خدایا ، رنگ از رخم پریده ، خوناب دل بدیده

حیران و واله گشتم ، آنجا که شرط الفت ،با عشق بسته بودیم

تصویر او به دستم ، شب تا سحر نشستم ، با ناله های مستم

سکوت تار شب را ، بر هم زدم شکستم ، فریاد زدم ای وای

ای آسمان آبی ، بادی بده جوابی ، به ناله های عشقم

به شیون سرشکم ، ای آسمان آبی ، مگر هنوز خوابی

زدم به دست حسرت صد بار بر جبینم

صد بار دست حسرت کوبید بر زمینم

این ماتم نهانی ، این مرگ ناگهانی ، در عالم جوانی ، بر باد داد بر باد

ایمان و عقل و دینم ، ای عشق آسمانی ، ای شور زندگانی

کجا به خواب رفته ، کجا به خواب رفته ، نازنیم

پدر

مرد میدان وفا

عزت دنیا پدر است

معنی معرفت و

نعمت والا پدر است

شادی و شوق

پس از مرگ پدر می میرد

شور و سرمستی

هر منزل و مأوا پدر است

دل بریندارم

نیگارا، دوولبه را، نا میهره بان، یاری جه فاکارم

به زاری کوشتمت تا که ی ده فه رمووی من وه فا دارم

ده لیی موورغی شه باهه نگه له ده وری صوبحی دیدارت

له حه لقه ی زوولفی تو، دی ،ده م به ده م ناله ی دلی زارم

به ده ردی مووبته لا بووم جاهیل و دانا که حه یرانن

مه گه ر چاوی نه خوشی توم نه مه خموورم نه هوشیارم

گه هی سووتاوی ئه بروتم، گه هی پابه ندی گیسوتم

له لایه ک رو به میحرابم له لایه ک رو به زوننارم

وه صییه ت بی که مردم ته خت و تابووتم له عه رعه ر که ن

هه تا عاله م بزانی من شه هیدی قامه تی یارم

وه فایی دور له تو په یوه سته حالی شین و گریانه

له به ر چاوت به صه د جی وه ک نیشانه ی دل بریندارم

شاعیری نیشتمان

ئیواره بوو

ئاسو مه کوی چه ند گه وال و په له هه وری ئاواره بوو

به دلیکی پر تاسه

نوقمی فرمیسک و هه ناسه

به ره و جیژوانه که ی جاران

له لیواره ی کانیاوی نازداران وه ریکه وتم

له ریگه دا دیم عافره تیکی چه ماوه له ده م ئاو چوکی دادابوو

چارشیویکی به فرینه ی به خوی کیشابوو

قژی سپی له خمی شین هه لکیشابوو

زامی په نجه ی به سه ر گونایه وه مابوو

دیار بوو زور جار روی رنی بوو له خوی دابوو

دوور ده نگم دا

تو چ که سی؟ ئه ی ئاده می

وا دل ته نگ و په ریشان و دل به خه می

بانگی کردم

هه و راز وه ره

جاری تو بلی چ که سی

من ئاشنام گه ر شیرت پاک بی ده مناسی

پر به چیا هاوارم کرد

من شاعیرم

من خاوه ن هه ست و دلرفین و ماهیرم

له ده ستم دی

به چینی وشه ی ئاگرین هه وره تریشقه به دی بینم

درک ودالی سه ر ریبازی ریبواران بسووتینم

ده توانم ببمه زریانیک

له ئامیزی به هار و خاکه لیوه دا

لاله زاری باخی شه دداد وه کوو پاییز بته کینم

له ده ستم دی

ببم به بوومه له رزه یه ک

هه زار قه لای قورس و قایم بروخینم

ده توانم ببمه ده ریایه ک

له شه پولیک هه زار لافاوی که شتی خور وه دی بینم

به لافاویک هه زار پاپور بخنکینم

جاری وایه ده بم به بولبولی ده نگ خوش

له لووتکه ی کیو به سوز و جوش ده چریکینم

ده که و مه سه ر زمانی دایکی نیشتمان

نیوه شه وان بو روله کان لایه لایه یه ک ده خوینم

به و ئاهه نگه له یه ک شه ودا به یه ک ده ستم

میلیون میلیون لانکی گه لم را ده ژینم

میلیون میلیون کورپه ی گه لم ده خه وینم

ده نا ده بم به گورانی

له سه ر لیوی کور و کچانی نیشتمان ده چریکینم

باوه ش باوه ش خونچه ی ئاوات و ئاره زوو ده پشکوینم

به هاری نیشتمانی پی ده ره نگینم

جا چون ئیستا نه ت ناسیوم؟

له ریزی گه وره هیزه کان نه ت نووسیوم

دایه پیره له ولاما به ده م ناله وه پی ی گوتم

کوری دایه ی هینده مه لی من شاعیرم من شاعیرم

شاعیریک که ریگه ی خوی لی نه گورابی

وشه و ره سته جوانه کانی له پیناوی بریقه بریقه ی زیر و زیودا نه دورابی

بو گه له که ی کوریکی باش و به که لکه

شاعیر ته نیا کوری دایکی خوی نیه کوری خه لکه

هینده مه لی من شاعیرم من به که لامم ساحیرم

دایه پیره پی ی ده گوتم و بو لام ده هات

له داوینی بونی خاک و خوله که ی نیشتمان ده هات

ناسیمه وه به لی دایکی نیشتمان بوو

دایکی من و زگ سووتاوی گه لیک قه بری پیر و جوان بوو

ئه و جار زانیم من بی ئه ده ب جوولامه وه

له وه ی زیاتر چاو و راو و ده م هه راشی په سه ند نه بوو به لامه وه

سه ری گیژم به ردایه وه و زه ردو خه جاله ت مامه وه

له دوایی دا وه کوو کوریکی به ئه مه گ

به ئایینی وه فاداران سی ،چوار جاران

سه ری ریزم دانواند و

ده م و چاوم له سه ر خاک و خول خه واندو

ده ست له سه ر سینگ، گوی به فه رمان

هیدی هیدی کشامه وه

له و روژه وه هه ر کوتوومه من شاعیر نیم

به و هیزه وه گه ر نیشتمانم ئاوا دی

زور به خوم دا شکامه وه

باوه ر بکه ن زور به خوم دا شکامه وه

ناسری ئاقابرا

وینه ی مه هاباد

ده ریای ژیان

ژیان چیه؟

ده ریایه کی بی به ستینه

یا گولزاریکی رازاوه ی دل ئه ستینه

له میژ ساله

ئه و پرسیاره وه ک بالنده یکی سه رگه ردان

له هه ریمی شلیژاوی بیر و زه ینم دیت و ده چی

ده لیم ریگای ئیمه ریبوارانی ژیان بو کوی ده چی؟

نه باوکی خوم نه بیگانه نه ما موستای قوتابخانه

هه ر کات ئه وه م لی پرسیون

له ولاما گوتوویانه

نازانین چیه

بی هه والین ریبازه که ش بو کوی ده چی

ئیمه ی ریبوار له ریگه دا هه ر چیروکه ی رابردووان ده لیینه وه

پی له شوینی پی ی مردووان ده نیینه وه

ئه و په پووله ی به ویسالی شه م ده سووتی ده لی

ژیان عاشق بوونه

نه که وتنه

نه سره وتن و فیدابوونه

نه ترسی و سه ر تیدا چوونه

بولبول ده لی

ژیان ته نیا به هاریکه

دوونیای هه راوی من سووچی با خچه یه ک یان گولزاریکه

هه لمژینی شه ونمی سه رلیوی گوله

ئه و جار چریکه ی به ژان و ئیش و کوله

ده ربرینی هه ستی دله

بولبول ده لی

کاتی گولی باخی ژیان سیس و زه رده

شه ونمی من کریوه یه، به ها ره که م، چله ی زستانیکی داگیر که ری سه رده

سه روی بالابه رز ده لی

ژیان هه ر جوانی و جه ماله

زه رده خه نه ی پر له سیحری دلرفینی لیوی ئاله

نیگای گه رم وهه ست بزوینی چاوی کاله

هه ر که س به بالا جوانه

ئه و شایانی قه در و ریز و هه موو نیعمه ته کانی ژیانه

که ژو کیوی به رز ده لی

ژیان ته نیا سه ری به رزه

خوراگری و دلی قایم و نه له رزه

له به ر بوومه له رزه ی ویران که ری زه وی نه به زینه

له بن باری رنووی قورس و سارد و سپی نه ته زینه، نه رزینه

ده ریا ده لی

ژیان وه ک من مه ندوو قووله به گیژاوه

پر له شه پول و شلیژاوه

ده ریا ده لی

ئه وه نده ی من به بیری خوم وه بیرم دی

هه رکه س که میوانیکی شاره زا بووه

له شه ر له گه ل شه پوله کان ئازا بووه

به هیزی شانی خوی ره ها بووه

ده نا دیلی ده ریا بووه

ئه و جار منیش به ئاسانی

مانای هه موو وشه و پیته کانم زانی

هاوارم کرد

ده ریای به سام و بی سنوور تو راست ده که ی

تو راسته قینه باس ده که ی

له نیو ده ریای ژیانیشا ئه وه ی بیل ژه نی چا نه بی

له مه له دا زانا نه بی

ئه گه ر دیلی ده ریا نه بی

رسق و روزی ماسی کانی ده ریا ده بی

کونه یاسای ده ریای ژین هه ر وابووه و هه ر وا ده بی

ده ریای ژیان قه لافه تیکی چه شنی پاپوری ده وی

وه ها بی که له به ر ته وژمی سامناکی هیچ شه پولیک نه که وی

بیره وه ریه زیرینه کان

ئاخ چی لی هات

ئه و روژانه ی ژیان به دلی هه موومان بوو

ئاخ چی لیهات

ئه و روژانه ی هه ر چی دل بوو شادمان بوو

هه ر چی گول بوو بی خه زان بوو

گوی بگره با بوت نه قل که م

ئه و ساله ی چوار وه رزه فه سلی گولان بوو

زستانانه ...

هه ر چی کیژ بوو له کانی بوو

هه رچی کور بوو له سه ربان بوو

به هارانه ...

هه رچی کور بوو له کیوان بوو

هه ر چی کچ بوو

یا له گه ل پولی بیریان بوو

یا له مه ندی و که نگران و سه یران بوو

هاوینانه ...

هه رچی کور بوو له مه یدانی تیکوشان بوو

هه رچی کچ بوو له هه وا رو له کویستان بوو

پاییزانه ش ...

هه موو لیک کو ده بووینه وه

هه ر به روژ ماره کردن بوو

شوانه خه نه به ندان بوو

نیوه شه وان ئه وه ی پیر بوو ده جی دابوو

ئه وه ی لاو بوو له جیژوان بوو

ئاخ چه ند خوش بوو

ئه و شه وانه ی له مالیک شایی لوغان بوو

ئه وه ی پیر بوو له دیوه خان تا مه زروی به یت وحه یران بوو

ئه وه ی لاو بوو له کولانی

به تاسه ی چوپی کیشان بوو

له لایه کی به لینی و قه ول وپه یمان بوو

له لایه ک سرت و خورت و یادگاردان بوو

که س نیه وه کوو خوم بزانی

ئه و ده م ژیان چه ند جوان بوو

به لام ئیستا...

لاپه ری ژین وه رگه راوه

هه ر چی یاری وه فادار و ئه هلی دله هه لبراوه

به لی ئیستا ...

ته نیا من و

دیویکی پر له دووکه لی جگه ران

کونه خه میکی گران و

قه له میک وکا غه زیک و شه میکی نیوه سووتاوو

شیعریکی هه ل نه به ستراوو

هه زار تا سه و هه زار ئاواتی خنکاوو

هه زار به سته ی نه بیژراوو

دلیکی ئاگرین ودانه مرکاوو

یه ک په نجه ره که ده روانیته گورستانی ئاوایی

که چی دیسان هیوادارم

له نیو به فرو به سته له کی هه ردوو چلان من چاوه روانی به هارم

من ده زانم پیکوله و دروو خونچه یان له نیو نه بردووه

دلم روونه من ده زانم گول نه مردووه

جاری زووه به هاری عاشقانه ی من رانه بردووه

پیر بوونی چی ئه وه تازه خوم له دوونیایه هه لکردووه

مه ته لی دوونیا

مه ته ل زان پیــــری میــژوو ناس له چاوان خه و بتـــــــــارینه

ئه وه ی من لـــــیت ی دادینم هه لی ده و پیم بنــــــــاسینه

ئه وه چی قه ت بــــنه ی نایه گه لیک پرسیاری تیـــــــدایه

وه کوو گولــــشه ن هه زار ره نگه وه کوو شـــــایی پر ئاهه نگه

وه کوو یوسف له جوانــــی دا وه کوو ده ریا له پـــــــــانی د

وه کوو جه ننه ت له له ززه ت دا وه کوو دو زه خ له مه ینه ت دا

وه کوو فیرعوون له قودره ت دا وه کوو قاروون له سه روه ت دا

وه کوو که سرا له شه وکه ت دا وه کوو حاته م له نیعمه ت دا

وه کوو روسته م له هه یبه ت دا وه کوو دیلان له زیلله ت دا

جه فای زوره و به قـــای نابی شه یدای زوره و وه فای نابی

وه کـــوو بـــــاران له هاتــــن دا وه کوو چوم له هه لاتن دا

له گـــردایه وه کـــــوو ئا شــــیک له به رچاوان وه کوو لاشیک

وه کوو کیـــو هه ر له جیی خویه وه کوو ئه سپیک له بن تویه

هه زاران ســـوار و سوار چاکـی به پرتاو بـرده بن خاکــــی

مه ته ل زان ره نـــگه نه یزانی ئه گه ر چی پیرو زورزانـــی

ئه وه دوونـــــــیایه ئــا وایه شتـــی ئاوا به کار نــــــایه

ئه گه ر خـوا هوشـــی پیـــداوی نه که ویه شـــــوین و پیــناوی

بــرو ریــــی پیــــاوه تی بــــگره به سه ربه رزی بژی و بمره

آزادی

الا ای رهگذر منگر چنین بیگانه بر گورم

چه می خواهی؟ جه می جویی در این کاشانه عورم؟

چسان گویم؟ چسان گریم؟ حدیث قلب رنجورم

از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک وخون خوردن

نمی دانی چه می دانی که آخر چیست منظورم؟

تن من لاشه فقر است و من زندانی زورم

کجا می خواستم مردن؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شبها تا سحر عریان به سوز فقر لرزیدم

چه ساعتها که سرگردان بساز مرگ رقسیدم

از این دوران آفت زا چه آفتها که من دیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

فتادم در شب ظلمت به قعر خاک پوسیدم

زبسکه با لب محنت زمین فقر بوسیدم

کنون کز خاک غم پر گشته این صد پاره دامانم

چه می پرسی که چون مردم؟ چسان پاشیده شد جانم؟

چرا بیهوده این افسانه های کهن برخوانم

ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم

که خون دیده آبم کرد و خاک مرده ها نانم

همان دهری که با پستی به سندان کوفت دندانم

بجرم اینکه انسان بودم و می گفتم انسانم

شکست و خرد شد، افسانه شد، روزم به صد پستی

کنون ای رهگذر! در قلب این سرمای سرگردان

به جای گریه بر قبرم، بکش با خون دل دستی

که تنها قسمتش زنجیر بود از عالم هستی

نه غمخواری نه دلداری نه کس بودم در این دنیا

در عمق سینه زحمت ، نفس بودم در این دنیا

همه بازیچه پول و هوس بودم دراین دنیا

پر و پا بسته، مرغی در قفس بودم در این دنیا

به شبهای سکوت کاروان تیره بختیها

سرا پا نغمه عصیان ، جرس بودم در این دنیا

به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر با شادی

که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

ده ردی دووری

ده ردی دووری زور گرانه دلبه را هیجران به سه

دل وه کوو په روانه سووتا چاوه که م سووتان به سه

عاقلان شه یدا ده بن رووبه ندی سه ر روو لا مه ده

عاشقان کوشته ی جه فاتن قه تلی مه زلوومان به سه

مورغی دل پابه ندی دانه و داوی خاله و زولفی خاو

گیری به ندیخانه تا که ی به ندی بی ئامان به سه

هه رچی بووم بردی به تالان تورکی مه ستی چاوه که ت

تاقه ت و سه بر و قه رارم پی نه ما تالان به سه

شاهیدم فرمیسکی خوینینه که تو جه رگت بریم

عاشقی رووتم ئه گه ر ته قسیره گه ر تاوان به سه

گه نجی عیشقت پر به ویرانه ی دله و من پیم که مه

تا زیاد بی چاوه ریی دیشم مه لی ئیحسان به سه

گه ر قسه ی عیشقی گول و بولبول له لات ئه فسانه یه

تو گولی خه ندان و ئه منیش بولبولی گریان به سه

ریژنه

تۆ به‌ڵێنیم پێ بده تا من به‌ره‌و ژوان ببمه‌وه
بمده‌یه ماچێكی ته‌ڕ له‌و لێوه باجوان ببمه‌وه
ده‌ستی له‌رزوكم هه‌تا تێیدایه هێزی به‌ی كوشین
لێم گه‌ڕێ تاوێ له باغی سینه میوان ببمه‌وه
شه‌نگه بێری بسڕه‌وه فرمێسكی بێ شوانی ئیتر
ڕه‌نگه هێشتا له‌و چیا زۆزانه بۆ شوان ببمه‌وه
من گوڵی سه‌ر گۆڕی ئاواتی له‌مێژینه‌م به‌ڵام
ڕێژنه‌ێیكم لێ بدا پێم وایه بۆ ڕوان ببمه‌وه
شێخی سه‌نعان بۆ كچی گاور له ئیسلام وه‌رگه‌ڕا
من خه‌ریكم بۆ كچه‌ شێخێ په‌شێوان ببمه‌وه
هێمن

بگری

دایه گیان بگری له سه رخاکم که وا شینم ده وی

زور بگری دایه گیان فرمیسکی خوینینم ده وی

من گولی سه د ئاره زووی ژینم له خاکا خه وتووه

خاکی مه یدانی خه بات ره نگینی خوینی من بووه

دا مه نیشه دایه گیان بو هاتنی من چاوه ری

دلنیا به به سیه تی بو ده نگی ده رگا مه گره گوی

دایه گیان سویندم به فرمیسکی گه ش و ئیشی دلت

دایه گیان سویندم به جه ورو مه ینه تی بی حاسلت

من ده میکه جه رگی سوتاندووم هه ناسه ی سه ردی گه ل

دلپری کردووم خه می ده سکورتی وره نگ زه ردی گه ل

من کوری کوردی شه هیدی ریی خه باتم دایه گیان

کوتری خوینین په ری باغی ولاتم دایه گیان

هه ر وه کو بیگانه یی دل پر له ناکامی و گری

له م هه موو ده سته نه بوو ده ستی که بی و ده ستم گری

من له شاری خوم غه ریب و بو هه موو بیگانه خوم

کوتری کوژراوی ریگای لانه خوم بی لانه خوم

دایه گیان ئه و کیژه وا ئه تویس به بووکی تو ببیت

خوت بده پیشانی جاری با به هیوای من نه بیت

تا کوو بت بینی که ره ش پوشی له سه رتا پاته وه

به لکوو بروا دلنیا بی و من له بیره و باته وه